Bir Nefeslik Öyküler: Bayat Ölüm

Görsel kaynağı için buraya tıklayınız!

(Aşağıda yer alan hikaye şahsım tarafından yazılmıştır. İzinsiz olarak tamamının kopyalanması ya da bir bölümünün alıntılanması halinde hukuki işlemler uygulanacaktır.)

BAYAT ÖLÜM

     Cebimdeki bozuklukları yoklayarak kasabın önünden geçtim, yalnızca bir an duraksadım. Bugün ne yazık ki babama o nadiren içebildiği et suyu çorbadan yapamayacaktım. İki hafta sonra, dedim kendi kendime, iki hafta sonra aylığımı alınca kıyma çektireceğim. Yavaş yavaş kararan hava eşliğinde adımlarımı sol tekinin topuğu sallanan ayakkabılarımın elverdiği ölçüde hızlandırdım. Mesaiye kalmadığım günler hava karardıktan sonra dışarıda olmamdan rahatsız olduğunu biliyordum zira onu ömür boyu yatağa hapseden sinsi kurşun ona bir gece vakti sıkılmıştı. Sabahın dördünde tanımadığı bir adamın ağırlığı altındayken terden makyajı akmış bir fahişenin yüzüne benzeyen ön cephesiyle bitap dikilmekte apartmanın kapısını ittim. Pişmiş soğan ve kedi çişi kokulu geniz yakan havayı solumamaya çalışarak basamakları hızlıca tırmandım. Anahtarla kilidi açıp bir oda bir salondan ibaret evimize girdim. Anahtarı kapının yanındaki sehpaya bırakırken babamın yattığı odaya doğru “Ben geldim!” diye seslendim. Boynumdaki şalı çözerken yüksek sesle konuşuyordum.

     “Bugün fabrikaya müfettiş geldi, müdürün odasından çıkmadılar. Sözde çalışma koşullarımızı denetleyecekmiş, içeride gani gani rüşveti ceplerine doldurduğunu bilmeyiz ya!”

     Cümlem biter bitmez dilimi ısırdım, adamcağızın yalnız geçen koca bir günün ardından ne demeye böyle bir haber duymasını uygun görmüştüm sanki? Şalımı askıya yerleştirip rengi atmış mantomu çıkarmaya koyuldum.

     “Hanife ziyarete geldi bugün, yanında da sabi bebeleri. Üçü de ay gibi babacığım, bir görsen, tombul tombul yanakları var. O cennetten taşıdıkları kokular, etrafa bakan meraklı koca gözler, saçtıkları gülücükler… Her şeyiyle donuk atölyeye resmen güneş gibi doğdular.”

     Mantomu da yerine asıp başparmak kısımları erimiş terlikleri yorgunluktan zonklayan ayaklarıma geçirdim. Yürüme yetisinin yanında pek çok şeyini, en başta gençliğini yitiren babam konuşamıyordu da ama kendini zorladığında birtakım manasız sesler çıkarabiliyordu. İşten geldiğimde onun bu sözsüz konuşmasıyla beni selamlamasına alışkındım, evde tek bir gürültü bile olmayışını garipsemiştim haliyle. Belki de bugün biraz yorulup uyuyakalmıştı, olmamış şey değildi. Yerinden kımıldayamasa da televizyona bakmak ya da pencerenin gördüğü dar sokağı seyre dalmak gibi basit uğraşlar bile onu haddinden fazla yorabiliyordu.

     Holde duran dolabın kapağını açtım. Dolaptan çıkardığım ilaç poşetinden bir merhem seçtim. Kan dolaşımını sürdürebilmesi için babamın tebeşir beyazı teninde, mavi-mor nehircikler çizen varislerle kaplı bacaklarına sürecektim bunu. Elimde merhemle odaya girdim.

     Sırtını dayadığı yastıkla birlikte aynı yöne kaymış başını ve kapalı gözlerini gördüğümde, ilk başta, uyuyor sandım. Fakat yaklaşınca göğsünün şişip sönmediğini, kapalı sandığım gözlerinin de yarı aralık şekilde, meçhul bir noktaya baktığını gördüm. Anlam veremiyordum. Yatalak geçirdiği onca seneden sonra ölüm babamı böyle mi bulmuştu? Yalnız, yapayalnız ve bu kadar sessiz. Çıt çıkmıyordu evden, sokakta oynayan çocukların her zamanki kahkahayla karışık çığlıkları bile sızmıyordu yarı aralık pencereden. Tuhaf. Hiç koku da yok. Ölümün kendine has bir kokusu olacağını düşünürdüm hep ama odada, cam kenarındaki fesleğenden yayılan rayiha duyuluyor tek.

     Bedenim yarı uyuşmuş halde kanepeye yaklaştım. Sanki aniden gözlerini kırpıp beni yerimden sıçratmasını bekler gibi imtina ile. Birazdan havayı içine çekecekmiş, az önce gördüğüm cansız beden hareketsizliği yorgunluğumdan kaynaklı bir göz yanılsamasıymışçasına. Hiçbiri olmadı. Orada, öylece ruhsuz, daha önce de bir ruha sahip olduğunu gösteren bir emare olmadan, gözlerini dinlendirirken yaşamayı unutmuş gibi, yanlışlıkla can vermiş gibi, artık yokmuş ama bu bile umrunda değilmiş gibi duruyordu. Tasasız. Huzurlu denemez fakat umursamaz. Aldırışsız. Bütünüyle aldırışsız.

     Tek ayağı kısa olduğu için üstüne yük binince sallanan tahta tabureyi altıma çektim. Merhemi yanına, yere bıraktım. Yüzündeki her kırışığı, her izi netlikle görebileceğim kadar yakınına oturdum. Ölüm; korku, sevinç, üzüntü, endişe ve daha pek çok duygunun yarattığı ve yılların yüküyle derinleşen çizgilerini yumuşatmış. Kaşlarının duruşu gevşemiş, gözlerinin kiracısı kaz ayakları ufalmış. Dudak kenarlarındaki büzüşmeler açılmış. Ölüm ona yakışmış. Babam. Benim babam ölmüş.

     Ellerimle dizlerimden destek alarak ayağa kalktım. Bir süre orada dikildim, banyoya geçtim sonra. Elimi, yüzümü ıslattım; gözlerim kupkuruydu. Ağlamalı mıydım, ağlamam gerekiyordu, sanırım; ama olmuyordu. Ucuz bir dram filmini izlerken dahi durmayan gözyaşlarım akmayı reddediyordu. Şokta mıydım, hayır, babam öldü, biliyordum. Hissediyordum. Yine de içimden ağlamak gelmiyordu. Ben de ağlamadım.

xxx

     Herkese merhaba! Bir gün gecikmeli olarak bloga ilk öykümü yazdım. Bu kısa hikayeye Ocak 2017'de başlamıştım ve hikayenin yarısını yazmıştım. Son üç paragrafı da bugün ekleyerek tamamlamış oldum. Yazdıklarım genelde ölüm gibi biraz iç karartıcı temalara sahip ama seveceğinizi umuyorum. "Bayat Ölüm"ü nasıl buldunuz? Eksik yanları neler, yorum olarak bırakabilirsiniz. Okuduğunuz için teşekkür ederim.💜

     Görüşmek üzere!💫